در حال دریافت تصویر  ...
نام حسین حدادی
محل تولد قزوین - معلم کلایه-بخش رودبار الموت


در حال دریافت تصویر  ...
نام اصغر نجفی
محل تولد قزوین - شیرازک


در حال دریافت تصویر  ...
نام صادق آقا محمدی
محل تولد تاکستان - خنداب


در حال دریافت تصویر  ...
نام رجبعلی بابا
محل تولد تاکستان - دیال آباد


در حال دریافت تصویر  ...
نام محمد میراحمدی
محل تولد بروجرد - سیلا خور سفلی


در حال دریافت تصویر  ...
نام عبدالله صالحی
محل تولد آبیک - مورآباد


در حال دریافت تصویر  ...
نام جعفر رضایی
محل تولد تاکستان - فارسجین


در حال دریافت تصویر  ...
نام حسین دودانگه
محل تولد بوئین زهرا - ولی آباد


در حال دریافت تصویر  ...
نام اصغر رحمانی رحمت آبادی
محل تولد بوئین زهرا - رحمت آباد


در حال دریافت تصویر  ...
نام سعید احمدی
محل تولد قزوین


در حال دریافت تصویر  ...
نام محمد رضا ترکمن
محل تولد تاکستان - دربهان


در حال دریافت تصویر  ...
نام امامعلی نظری
محل تولد خدابنده - زاغه لو


در حال دریافت تصویر  ...
نام محمود میرزایی یزنی
محل تولد بوئین زهرا - یزن


در حال دریافت تصویر  ...
نام حبیب الله نجفی
محل شهادت گاور اسلام آباد غرب



یک خاطره شهید  اکبر آذربایجانی


رمز شال!

مرتضی افشار: اکبر آذربایجانی آدم عجیبی بود، آلبوم عکس بچه های رزمنده را که می گرفت تماشا کند، عکس هایی را که خوشش می آمد، می گفت: این عکس را بدهید به من و وقتی کسی نمی داد، یواشکی کش می رفت. یک روز که گردان امام رضا (ع) داشت تجهیز می شد که برای عملیات به منطقه برود، اسرار زیادی داشت که وارد گردان بشود، اما فرمانده ی آن قبول نمی کرد. یک روز رفته بودیم حمام، اکبرهم آمده بود، یک شال مشکی به گردنش داشت که با همان آمده بود داخل حمام و داشت خودش را شستشو می داد، رفتم جلو و گفتم: چرا شال را از گردن ات باز نکرده ای؟ گفت: اشکال ندارد، می خواهم همینطور دور گردنم باشد. هر چه به اکبر اسرار کردیم که دلیلش را بگوید، نگفت و ما هم حسابی به او شک کرده بودیم و می خواستیم ته قضییه را در آوریم و بفهمیم که قضیه چیه؟ شال مشکی پایین اش دکمه ای بود و از طریق دکمه آن را محکم بسته بود، کمی با شال ور رفتم که بازش کنم، ولی اصلا اجازه این کار را نداد با ۲، ۳ تا از بچه ها آمدیم به قصد اینکه شال را از گردنش باز کنیم و علت ماجرا را بفهمیم. اکبر که از ماجرا با خبر شد، جلو آمد و خواهش کرد که این کار را نکنیم، گفتم اگر نخواهی شال را باز کنیم باید علت آن را بگویی؟ مرا کشید کناری و گفت: علت اش را فقط برای تو می گویم، به ۲ شرط، اول اینکه موضوع را به کسی نگویی، دوم اینکه وساطت کنی که مرا در گردان بپذیرند. هر ۲ شرط را قبول کردم و گفتم: حالا بگو ماجرا چیست؟ اکبر حالش دگرگون بود، گفت: آخرین بار که به پابوس حضرت رضا(ع) رفتم، این شال را به حرم حضرت متبرک کردم و همانجا از امام رضا خواستم و گفتم: امام رضا(ع) این شال را به اسم تو به گردن می بندم و تحت هیچ شرایطی از گردنم باز نمی کنم، مگر به دست خودت. اکبر این را که گفت اشک ازچشمانش سرازیر شد، من هم یه جورایی منقلب شدم. از حمام که در آمدیم، رفتم نزد فرمانده گردان و از او خواستم تا بدون اینکه دلیل اش را بپرسد، او را در گردان بپذیرد، خوب فرمانده گردان هم چون من معاون او بودم، پذیرفت و اکبر وارد گردان شد. وقتی اکبر موضوع را فهمید از شوق و خوشحالی در پوست خودش نمی گنجید، همان شب، عملیات بود و اکبر هم رفت تا شال گردنش را خود امام رضا (ع) باز کند.